Pentsa lekua: María José Baños

India, GKEen itxaropena

Gure pentsa‑lekuan, oraingoan, María José Baños da protagonista. Indian gaztelaniako irakaslea da bera, eta duela 5 urtetik Kamalini erakundearekin elkar lan egiten du. Kamalini baliabiderik gabeko familiei eta etorkinei laguntzeko proiektu bat da, eta neska eta emakume gazteei lanbide-heziketa ematen die.

Indiaz pentsatzen dugunean, 1366 milioi pertsona imajinatzen ditugu oihal koloretsuetan, irekitako begi azabatxe handi eta sakonekin, harridura isilekoak eta benetakoa izateagatik desarmatzen dituen kamera bati irribarrez. Zakurrez eta behiz betetako kaleak, zaborra eta plastikoak hausnartzen, irudikatzen ditugu eta pertsona askok, batez ere gazteek, eskaintzen dituzten lanerako tresnak eskuan dituztela, eurentzat itzulera duen infinituari begira.

Baina imajinatzen dugunaz haratago, ezagutzen duguna inposatzen zaigu: emakumeen aurkako abusuen epidemia eta haurren salerosketa, ohiko lan esplotazioa, 800 milioi behartsu inguru, neurrigabeko kutsadura indizea eta abar luze bat.

Eta panorama horretan, zer dela eta da India hain liluragarri turismoarentzat eta bizitzako erronkarik handiena GKE batentzat? …

 

India: kontrasteetako herrialdea; aberastasuna ala ustelkeria?

India bat‑bateko 3D inprimatzen den, kontrastasunetako herrialde bat da: ugaritasun sinestezinean dauden 100 milioi aberats … Baina aberastasunaz ala ustelkeriaz ari gara? Edo 800 milioi pertsona horien kale-miserian ikaraz sartzen garenean, zein pobreziaz eskandalizatzen gara? Edo erdiko klaseko beste 400 milioi horietaz pentsatzen baditugu, azken 12 edo 15 urteetan, azkenean, euren lekua, suspertzen ari den Indian, aurkitu dutenak, zein baremoaz neurtzen dugu haien statusa?: euren askatasun maila edo hilabete amaierara iristea? …

Kasta baxuenak eta pobreak hurrengo bizitzaren itxaropenean bizi dira. Egoerarik okerrenean egonda, euren berraragiztatzea beti hobea izango baita. Status sozioekonomiko oneko indiarrak, berriz, bizitza hau bakarrik dutela pentsatzen dute, luxuak gozatzeko, zeren datorren jaiotzean ez omen dute hain bizitza erosoa izango. Horrek esan nahi du 900 milioi indiar baino gehiago ez dute ahaleginak egiten lanbide edo funtsezko lan bat bilatzeko. Errealitatea aldatzeko saiakerak susmopean ikusten ohi dira, jainkoek emandako zoriaren erronka bat direla eta. Datorrena onartzen dute eta ez dute aldatzen ausartzen. Jarrera horrek lanari bere balio guztia kentzen dio.

Hala ere, argi izpi berri bat ikusten da, lanbide asmoak badituen erdiko klase berri horretan. Horren froga da, esaterako, 2018an atzerrian ikasten saiatu ziren 21 milioi gazteak, nahiz eta 400 000 inguruk soilik lortu zuten plaza, bisa eta bekaren bat (eta mailegua) asmo hori lortzeko. Leporaino zorpetzeko prest daude, euren herrialdeak gaur egun eman ezin diena lortzeko.


India gehienbat pobrea dela ez da usteko hain erraza, bertan 3,5 milioi GKE ari baitiren

Ulergarria da Indian 3,5 milioi GKE egotea. Baina, horrexegatik, garapen‑laguntzarako erakunde kopuru horrekin, zaila da sinestea Indiak gehienbat pobrea izaten jarraituko duela. Mendebalde gisako GKEak milioi eta erdi baino ez lirateke izango. Horietatik % 50 inguruk lan egiten dute haurren elikaduraren eta babesaren alde, umezurtzen harreraren alde, sexu- eta lan-abusuak jasan dituzten neskatilen eta gazteen berreskuratzearen eta birgizarteratzearen alde, landa-eremuko biztanleen eskubideen defentsaren alde, eta abar. Gainerako % 50a herri pobreenen artean (hirikoak edo hiri ingurukoak) janaria banatzen ari da.

Hori guztia beharrezkoa da, baina ez nahikoa. Biharko egunari buruzko galderak, laguntza humanitario mota honetan ez duelako erantzun zuzenik aurkitzen. “Indiarrak oso gogotsuak dira dirua lortzeko, baina ez dute uste beraiek gizartea aldatu edo hobetu behar dutenik”

Lan-mentalitatean eta, ekarpen pertsonaletik abiatuta, gizartearen hobekuntzaren garrantzian eragitea lortzen ez bada, India ez da biztanleria pobrea eta, beraz, manipulatua izatetik irtengo.

 

Indiako GKEen % 19k soilik jasotzen dute hezkuntza euren helburuen artean

Indiako GKEen % 19k soilik jasotzen du hezkuntza euren helburuen artean, eta ia beti hezkuntza teknikoa. Gero eta zailagoa da GKEentzat bizirik irautea. Atzerritako funtsak badituzte, gastu administratiboetarako ehunekoa hain urria denez gero, ez dira instalazioen ura eta elektrizitatea ordaintzeko beste. Funts publikoak badituzte, garaiko ideologiapean egon behar dute eta ideologia hori ez da pobrezia konpontzeko hain prest.

Oso epe luzerako erronka da. Herritarren adimena hezten bada eta gizarte‑onuraren esanahia, konpromiso pertsonal eta korporatibo bezala, ulerarazten ba zaie, horrela bakarrik egingo du Indiak aurrerapauso bat. Haien pentsaera aldatzea ez da helburua. Indiarrek eurek behar dute pausoa egin. Pertsonei bere kabuz hazten laguntzea da asmoa. Erdiko klase gaztearengan datza itxaropena.

Utzi erantzuna